Donderdag 11 april kreeg ik een berichtje van Lyanne Zondervan dat haar papa die ochtend om 9 uur was overleden.  Een schok gaat door je heen, het valt werkelijk niet te bevatten. Douwe Zondervan heeft zijn strijd moeten verliezen tegen de kanker. Een ongelijke strijd waarvan in zijn geval niet te winnen was. Ondanks zijn optimisme, de positieve signalen en zijn strijdvaardigheid.Dat komt keihard aan want met zijn 56 jaar was Douwe natuurlijk nog veel te jong. Maar leeftijd telt niet in zo’n wedstrijd.

Douwe kwam in het voetbalseizoen 2012 – 2013 bij ons in Minnertsga als trainer in dienst, als opvolger van Ton Hartman. En dat was best wel moeilijk want die had 7 jaar voor de groep gestaan en had zijn sporen meer dan verdiend. Maar Douwe vertrouwde volledig op zijn kwaliteit en die waren onmiskenbaar. Hij heeft 3 seizoenen voor de groep gestaan en werd binnen de vereniging alom geprezen om zijn trainerskwaliteiten. Een super trainer zeiden kenners. Persoonlijk vond ik hem net als Ton Hartman een topper. Maar Douwe was ook eigenzinnig, als hij iets in zijn hoofd had moest je van goeden huize komen om hem daarvan af te brengen. En verlies daar kon Douwe al helemaal niet zo best tegen. Wat dat betreft leek hij heel veel op zijn voorganger.

Douwe was ook in zijn nopjes toen Minnertsga in 2013 kunstgras kreeg. Want  trainen op asfalt of in de blubber, daar had Douwe een broertje dood aan.  Een paar leuke anekdotes van die tijd : Minnertsga speelde op 5 juli 2013 een oefenwedstrijd tegen Heerenveen.(uitslag 0-11). Als afsluiting van het grasveld want dat zou de dag erop (de zaterdag) worden gesloopt en vervangen worden door kunstgras. Voor die werkzaamheden op die zaterdag werden alle vrijwilligers van de voetbalvereniging opgetrommeld, er was uiteraard genoeg te doen. En Douwe zou die zaterdagmorgen vroeg met vrouw en kinderen op vakantie. Maar die zaterdagmorgen was Douwe met zijn zoon Sander op 8 uur op het complex om mee te helpen. Hij had tegen zijn vrouw Trudy gezegd, dan gaan we gewoon een halve dag later weg. Super toch.

En als hij in die tijd na een verloren wedstrijd na afloop in de bestuurskamer kwam en Nico en Jan hadden bestuursdienst dan kreeg hij voor hij goed en wel zat een blikje BB met de mededeling : Douwe, earst mar efkes in blikje, dan bist der sa wer oerhinne.

Gezelligheid, daar hield hij zeker van. Elke donderdagavond na de training nam hij hapjes mee. Kaas, worst en komkommer, voor iedereen in de kantine. En dat deed hij iedere week, dat miste nooit. Ook zaterdags na de wedstrijd regelmatig een babbeltje bij de stamtafel. Hij heeft 3 prachtige jaren bij Minnertsga meegemaakt, dat heeft hij mij naderhand nog meermalen gezegd. Mijn contacten met hem stopten niet na zijn vertrek. Net als met Ton Hartman waar ik nog bijna iedere 2 weken even mee naar het voetballen ga, hield ik ook contact met Douwe. Toen hij bij GAVC trainde en die konden door weersomstandigheden of anders niet trainen, dan belde Douwe steevast op. Kunnen we even in Minnertsga trainen ??? Ja, zelfs dit seizoen met zijn laatste vereniging Rijperkerk werd de bekerwedstrijd tegen CVO op verzoek van Douwe op ons complex gespeeld. En natuurlijk voor aanvang nog even bijpraten aan de stamtafel. Ook zakelijk hadden we veel contacten. Energiecontracten afsluiten, daar was Douwe een kei in.

Als hij dan in september de tijding krijgt dat het mis is met de gezondheid, slaat dat in als een bom. Maar strijdvaardig als hij was, bleef hij optimistisch tot het laatst toe. De keren dat ik hem tijdens zijn ziekzijn heb ontmoet, verbaasde dat mij iedere keer. Maar hij moest deze ongelijke strijd verliezen.

Met het overlijden van Douwe raken we een markante persoonlijkheid kwijt. En dat doet, in elk geval bij mij, ontzettend pijn.

 

 

Nico Zonderland

Voorzitter voetbalvereniging Minnertsga